Lögleiðing kannabis

Það er margt búið að gerast hér á stuttum tíma í þessari nýju grúbbu á andlitinu, sem fjallar um lögleiðingu á kannabis á Íslandi, en það er margt sem þarf að skoða þegar kemur að þessu og finnst mér í dag vera komin góður hlómgrunnur, og greinlegur áhugi fyrir hlustun á þá sem vilja hafa áhrif til góðs með þessum hætti. Jafnt og aðra.

Það er greinilega mikil áhugi fyrir hendi hjá mismundi einstaklingum að fá kannabis löglegt, og ætla má að margir hverjir hafi „fíkna“ ástæðu til að fá lögleiðingunni framgengt, en svo endalaust af öðru fólki sem sér kostina, sem skapast af félagslegum-, fjárhagslegum- og heilsufarsástæðum, svo fátt eitt sé nefnt.

Það hafa að ég sé komð hugmyndir fram hér frá einstaklingum, sem segja sínar skoðanir á hvernig framfylgja skal lögleiðingunni, og tel ég gott að sem flestir tjái sig þar, en ég held að best sé að horfa fram á við frekar og sjá til um og spá fyrir hverjir það gætu mögulega verið sem settu þær reglur, boð og bönn, og hvaða aðferðafræði yrði notuð.

Sverrir Baldur Torfason tekur fram í skoðun sinni hér á öðrum þræði að „Það bætir ekki neitt að hver sem er gæti keypt kannabis hvar sem og hvenær sem er”, en staðreyndin er nú sú að þannig er einmitt staðan í dag í Reykjavík en ekki skattlagðir á beinan hátt, en framleiðsla þess búin að auðsjáanlegu máli búin að skila einhverju inn, því auðvitað er allt sem notað er til ræktunar, sem er ekki lítið og lítlir fjármunir í, þegar marg skattaðaðir. Hann vill bætt ástand með lögleiðingu sem eðlilegt er, og bendir á að til þess séu nokkrar leiðir. Ég verð að segja að ég skil hann ekki þegar hann segir: „Að lögleiða kannabis er ekki það sama og að lögleiða kannabis.” Og bætir því við að þeir sem hafa komið í heimsókn til Amsterdam vilji ekki að Reykjavík breytist í slíkan stað. Ég verð að vera gjörsamlega ósammála honum þarna, því þegar á botnin er á hvolt, að þá eru glæpir, kynferðisglæpir, kostnaður fyrir skattgreiðendur vegna tjóns og mörg önnur atriði, með minna mæli í Amsterdam en í Reykjavík. En þetta er heldur ekki hægt að segja með því að reynslu einni að hafa farið í djammferð í Rauða hverfið. En ég bjó í Amsterdam í 4 ár og kynnti mér þessi málefni vel, og tók á mig mikla rannsóknarvinnu fyrir mig sjálfan um hvaða afstöðu ég sjálfur tek til lögleiðingu og hvernig ætti að framkvæma hana.

Lögleiðing hefur í raun enga merkingu eina og sér fyrr en búið er að skilgreina hvernig hún er framkvæmd, en sumir vilja fá hass í öll hús, en aðrir eingöngu fyrir sjúklinga og fíkla. Það er auðséð að í dag er á hverjum degi bætast fleiri við sem vilja úrbætur að mörgu tagi. Þessi grúbba segir skattleggjum neyslunna. En neyslan er að mörgu tagi og neytendurnir margir. En til að skilgreina hana út frá öllum þáttum er heil ritgerð, en hana þarf að fara gera, til hægt sé að sýna fram á kosti framyfir galla á lögleiðingu.

Sverrir vill líka selja „fíklinum“ en ég veit ekki hvernig hann skilgreinir hann, grasgrammið á 1.000 krónur, í stað 3.500 króna á götunni, og þar með útrýma götusölum. En þetta er vandamál t.d. í Bandaríkjunum, Spáni og veit ég á fleiri stöðum sem kannabis er selt með lyfseðli, að þá er það dýrara í apóteki en hjá götusala. Þetta hefur sér margar skýringar eðlilegar sem ég mun tala um annarstaðar, en það er einn af kostum Íslendinga að geta, framúr en aðrir framleitt gras ódýrt. En til að græða á kannabis, ef það er það sem fólk vill, þá hefur Ísland alla möguleika til að stórgræða á frameiðslu þess til útflutnings, svo ég nefni einn af þeim pörtum. Það er margt sem er hægt að setja útá skoðanir Sverris, en amma mín trúði ýmsu líka, sem henni var sagt af mönnum, sem hún havði trú á að hefðu meira vit fyrir hlutunum en hún. En það er ekki skárra en eins og sumir mundu kalla það, að hlusta á sölumann fíkniefna, að hann hafi ekki réttar skoðanir. En hverjir erum við að segja til útfrá okkar hjarta hvað er rétt og rangt í þessu, það eru niðurstöður kannanna og rannsókna sem geta sagt um slíkt en ekki við, því miður. Reynslan sýnir okkur réttu leiðinna, og hana þarf að skoða í kjölin til að komast að hinu rétta. Sverrir segir í lokin, „Hugsum fyrir hag heildarinnar ekki einungis fyrir hag einstaklingsins.” , einstaklingurinn er einmitt það sem um ræðir hér, til að minna fólk hér á, þá vil ég nefna að gefnu tilefni, að það má flokka niður gróða eftir ekki bara beinum peningum, heldur heilbrigaðri hugsun og bættri félagslegri aðstöðu og tala nú ekki um í heilbrigiðgreiranum fyrir fólk.

Það er einstaklingurinn sem verður á barðinu á verri lífskjörum fíkils, verri félagslegra aðstæðna og þar að leiðandi mun verri lífsmáta sem skapar auðvitað vandamál, sem þurfa ekki að koma uppá yfirborðið ef lögleiðing hefur átt sér stað. En það helsta í þessu öllu er að sá sem notar kanabis í reglulegu magni, gerir það af ástæðu í nánast 100% tilvika, og næstum jafn margra tilfella til góðs, til að nefna nokkur atriði til að þessi partur sé á hreinu, en margir ofvirkir, ógreindir jafnt og greindir eru dagneyslu folk á kanabis, fólk með mígreni er stór hluti þeirra sem reykja daglega, og svona mætti lengi telja, en til að nefna svo nokkra sem hafa öllu verri sjúkdóma eins og MS, alnæmi, gigt, krabbamein og svona mætti lengi telja bara læknistilganlega séð, en þegar horft er á heildinna, þá hefur hver og einn nánast sem hefur fyrir því að reykja á hverjum deygi, ástæðu fyrir því, sem svo í of margra tilfella, ætti ekki að þurfa að einangra sig félagslega og vera dæmd glæpamenn vegan neyslu sinnar á kannabis.

Með lögleiðingu, jafnt og með banni, verða áhrif á vitund folks, nú eða fordóma þess, í hvora áttinna sem er. Áður en bannið var sett á, sem ekki er svo langt síðan, og varð til með einum fáranlegasta hætti sem hugsast getur, urðu fyrst til fordómar gegn efninnu. Því tel ég að með lögleiðingu, þá segir einhver sem veit aftur betur en amma heitin, að það eru kostir langt fram yfir galla á kannabis, og með því mundi amma horfa öðrvísi á neyslu kannabis að sjálfsögðu. Og þetta tel ég nauðsynlegan part í umræðuna að með lögleiðingu erum við líka eyða fordómum, en eins og við öll vitum eru fordómar bara fáfræði.

En við lögleiðingu eru margir þættir sem þarf að skoða, en reynslan mundi sýna okkur bestu niðurstöðuna, og allveg eins og að aflétta banni, væri hægt að setja auðveldlega bann aftur ef reynslan mundi sýna svo, en það virðist vera fyrst fjölgun er á fylkjum og svo heilum löndum á þeim sem eru að lögleiða kannabis, má gera sér í hugarlund hver reynsla okkar yrði. En reynslan er svo líka jafn misjöfn og þá þættir sem yrði að skoða í upphafi lögleiðingu.

En í öðrum þræði ætla ég að fara meira ítarlega í hvaða mögulegu ástæður það eru sem gera það að verkum að við ættum að hugleiða lögleiðingu.

Ég óska grúbbunni til hamingju með að komast yfir þúsund, en miðað við tölu íslendinga á andlitinu, þá er þetta hátt hlutfall af þeim Íslendingum sem hér eru, sem segir að það er orðin stór hluti fólks sem vil úrbætur. Og það er gott.

Ég vil endurtaka í stuttum setningum í lokin: Í flestum tilfellum eru reglulegir notendur kannabis á Íslandi fólk sem er óréttlátt að líta niður á vegna neyslu þeirra, sem í mörgum tilfellum þeirraa lyf til betra lífs.